poMMidor

Wszystkie znaki na niebie i ziemi sprawiły że wspomnieniami cofnąłem się w czasie. Niby nic. Niby normalne. Jednak ciągnie mnie to w dół. 
Chciałbym doświadczyć jakiejś ogromnej zmiany w moim życiu.
Czegoś, co zatrzęsłoby całą Ziemią. 
Czegoś, czego efekty ciężko sklasyfikować jako korzystne, czy niekorzystne dla mojego marnego jestestwa. 
Chcę widzieć ludzi płaczących ze szczęścia. 
Litości miejcie. Wstydu oszczędźcie. Otuchy dodajcie.

http://www.youtube.com/watch?v=HWf7oMRpVdA

Mam zarówno ochotę, jak i potrzebę zmienienia się. Problem leży w tym, że nawiedza mnie to średnio raz na kilka tygodni. Popełniam wiecznie te same błędy, których później żałuję. We wtorek będzie już okrągły rok i bez wątpienia mogę powiedzieć że był to rok stracony. Jestem naiwny, ale wiara w to że najbliższych 6 dni przyniesie coś, co odwróci moje życie do góry nogami, byłaby oznaką skrajnego optymizmu. 
Nie jestem takim człowiekiem, jakim chcę być.

http://www.youtube.com/watch?v=bA5FDVu_F3E&feature=related

Chciałbym spakować jakąś koszulę na zmianę, kilka płyt, Jej zdjęcie i zostawić pożegnalny list. Wylałbym nad nim pewnie całe jezioro łez. Zatankowałbym do pełna i pojechał gdziekolwiek, byle jak najdalej stąd.
Nienawidzę tego miejsca. Źle mi się kojarzy. Nie wiążą się z nim żadne wspomnienia, bo nie dzieje się tutaj nic. I chyba właśnie w tym tkwi problem.
Lubiłem przebywać sam ze swoimi myślami. Mój chory umysł pisał przeróżne scenariusze, które pozwalały mi na chwilę poczuć się inną osobą.
Teraz jakiekolwiek towarzystwo jest wyjątkiem. Absurdalne wizje nakładają się jedna na drugą, a ich natłok uświadamia mi że jestem zwykłym, szarym człowiekiem i w moim życiu nie wydarzy się nic.

Tak, wszyscy dobrze wiemy, że używanie wulgaryzmów to rzecz niezwykle niestosowna. Jest oznaką ubogiego słownictwa i wskazuje na problemy w wyrażaniu uczuć adresata.
Kobietom nie wypada.
Mężczyznom w ich towarzystwie po prostu nie wolno.
Szczerze przyznam, że używam ich instynktownie i PIERDOLĘ konwenanse.
Mam ubogie słownictwo, jestem jeszcze gnojkiem i nie zawsze potrafię powiedzieć to, co czuję, dlatego na końcu tego wpisu będzie zawarta myśl przewodnia ostatnich siedmiu miesięcy:

BY TO CHUJ STRZELIŁ.

http://www.youtube.com/watch?v=4wH16qGIiFc&feature=related

Hej
Przestaje mi się podobać stan emocjonalny w jakim się znajduję, więc puszczę w obieg infantylną papkę co by mi ulżyło.
Mam wrażenie że zamknięto mnie w jakiejś pierdolonej pętli z której nie da się wyjść. Cały czas czuję to samo, powtarzam te same czynności i nic nie wskazuje na to żeby ten schemat został złamany.
Chyba się już wypaliłem i potrzebuję jakiejś pasji która tchnęła by iskrę życia w moją codzienność.
Problem w tym że nie jest takie łatwe.
Gdybym tylko znalazł tę pierdoloną wróżkę.

http://youtu.be/UnAbszcy3bs?hd=1